دریچه
پیچ و تاب تندیس آلومینیومی در پارک ناکسویل
یک سازه تازه و پویا در پارک موسیقی ناکسویل تنسی، کنار درخت‌های زیبای میدان قد سربرافراشته و آن را به منطقه ی تئاتر و نمایش به هم می‌رساند. «اسکله ۸۶۵» که از ده‌ها هزار ورق آلومینیومی رنگ‌آمیزی شده ساخته شده، هم جایی برای آسودن و هم نقطه دیدی کم مانند در یک میدان همگانی پر رفت و آمد را فراهم کرده است.این تندیس خزنده گون اثر مارک فورنس می‌باشد که گرایش او را به طراحی پیچیده ی چیدمان‌های پیشرفته و در اندازه‌های بزرگ را که نیازمند مونتاژ دقیق تکه‌های کوچک هستند، می‌نمایاند. این سازه دیجیتالی طراحی شده است، کیفیتی جسورانه و آینده‌نگرانه دارد و چشم‌ها آن را درست مانند یک مدل سه‌بعدی واقعی می‌بینند- می‌توان تکه‌های پیکسل مانند آن را در ذهن خیال کرد که در یک برنامه کامپیوتری در هم می‌آمیزند.این سازه با رنگ‌های مایل به سبز و با اشاره به درخت‌های پیرامونش رنگ‌آمیزی شده است. در بیانیه‌ای می‌خوانیم: «شکل ارگانیک آن، چهره‌های جورواجور زیست را از چندین و چند زاویه به ذهن می‌آورد: از سطح زمین، شاید گیاه بیگانه‌ای باشد که از بتن رشد می‌کند -از آسمان اما، با حالت کششی و چمباتمه‌ای خزنده وار رخ می‌نماید.»
سناریوهای وهم‌آلود آیاکو کیتا
آیاکو کیتا با هم آمیزی سرو ژاپنی و رزین اکریلیک شفاف، پیکره‌هایی نازک اندیش و احساسی می‌سازد. او در نمایشگاه خود با نام «پایان روز آغاز می‌شود» در گالری فوما کانتمپورری توکیو، بر لحظه‌گذار بازگشت به خانه تمرکز می‌کند، آنی که در آن کارهای پیش پا افتاده‌ای مانند روشن کردن چراغ یا باز کردن پرده، سرشار از پیامدها در زمان منجمد می‌شوند. کارهای کیتا بیشتر از جهانی درون‌نگر می‌گویند، جایی که آگاهی، احساس‌ها و دلهره‌های یک زن یا دختر جوان در سناریوهای وهم‌آلود آشکار می‌شود. نام داستان‌ها نیز سرنخ‌های مهمی را دست بیننده می‌دهند.همچنانکه در «من و من»، دو پای اضافی به اندام‌های شخصیت بسته شده است، گویی نسخه موازی نیمه ی شکل گرفته دیگری از شخصیت او آنجاست و در «پیش‌آگاه» فضا موج می‌زند، جایی که کمی نگرانی با باد می‌وزد.در تازه‌ترین اثرش، این پیکره‌ها ابراز کنجکاوی، اندیشه و نگرانی کمرنگی را به نمایش می‌گذارند که یکراست به بیننده زل زده اند، گویی ما را غیرمنتظره از آن سوی اتاق یا پنجره می‌بینند. کیتا در بیانیه‌ای می‌گوید: «هنگامی که آغاز به اندیشیدن درباره ی آفریدن جهانی کردم که در آن همه قطعه‌ها در یک داستان پیوسته به هم وصل شوند، این مجموعه یکباره و خیلی طبیعی به ذهنم رسید».«پایان روز آغاز می‌شود» آثار پنج سال گذشته ی هنرمند است. تازه‌ترین آثار او، پیکره‌ها را با مبلمان و نمادهای معماری به هم می‌آمیزد، انگاره‌ای که او برای نخستین بار در دوران دانشجویی به آن پرداخت. او می‌گوید: «این اثر به جای بازگشت به ریشه‌هایم، زمانی برای تاکید دوباره بر این شد که این صحنه‌ها هنوز آشکارا درون من هستند و می‌زیند.»
جشنواره نقاشی‌های دیواری تفلیس
جشنواره نقاشی‌های دیواری تفلیس که در سال ۲۰۱۹ پایه‌گذاری شد، گویا هدفی ساده دارد: درآوردن پایتخت گرجستان به شکل یک گالری همگانی بزرگ. هنرمندها و برگزارکنندگان این جشنواره آثار خود را با نام همکار استودیوی تی ام اف می‌آفرینند.نقاشی‌های دیواری امروزی می‌توانند زشت‌ترین و سخت‌ترین بناهای سیمانی و بلوکی را به آثار هنری کوه پیکر تبدیل کنند. این نقاشی‌ها نه تنها گرم و دلچسب هستند، بلکه محیط شهری را مانند یک آلبوم نقاشی پر از الهام و گنجایش می‌کنند حتا برای خشک مغزترین شهروندها. شمار زیادی از این نقاشی‌ها برای جشنواره ی شهری بازنمایی شده اند، نمای آنها رامشگرهایی هستند که انگور می‌چینند. هنرمندهای جهانی سبک‌های گوناگونی را روی ترکیب‌بندی‌های دیوارهای باریک و عمودی پیاده می‌کنند و ساختمان‌های چندطبقه را آذین می‌بخشند. برنامه نقاشی دیواری تفلیس هر ساله با طیف گسترده‌ای از سبک‌های فیگوراتیو، هندسی یا انتزاعی گسترش می‌یابد و بینندگان را در منطقه‌های تجاری و مسکونی سوی خود می‌کشد.
نوشته ی کیت موث
برگردان مهتاب خطیر
برگرفته از www.thisiscolossal.com
