جزیره هنری قرنطینه اسپانیا
نوشته گریس ایبرت
برگردان مهتاب خطیر
برگرفته از www.thisiscolossal.com
جزیره قرنطینه که «برزخ هنرمندها» نام گرفته، هدفش رهایی از محدودیتهاست. این برنامه ی اقامتی فشرده نام خود را از جای برگزاریاش وام گرفته: یک بنای قرن هجدهمی در ساحل منورکا، اسپانیا.
این بنا که بین سالهای ۱۷۹۳ تا ۱۸۰۷ ساخته شده در بندر ماهون، زندانی بود که مسافرها در آن برای چند هفته پهلو میگرفتند و یا بهنگام بیماری تا زمانی که از بیماری بهبود مییافتند، قرنطینه میشدند. این جایگاه حدود یک سده بعد تعطیل شد، اگرچه معماری گوتیک و برگزاری مراسمهای یادبود در گورستانهای آن، همچنان پابرجا هستند. امروزه، این جزیرهی دورافتاده بیشتر برای گردشگری، برگزاری رویدادها و اقامتگاهی مرموز و پینترستی بکار برده میشود. کارلس گومیلا این برنامه ی اقامتی را در سال ۲۰۱۷ راه انداخت، هدفش همواره جنبهی تجربی داشته حتا پیش از آغاز به کار به شکل کنونی خود در سال ۲۰۲۳ با شریک و همکارهایش، جوآن تالتاول، ایتزیار لچهآ و دارن گرین. گومیلا در پایبندی خود به اساس قرنطینه پایبند است. هر بهار و پاییز، او و تیمش حدود ۶۰ نفر را به جزیره فرا میخواند.آنها یک هفته را با یک برنامهی دقیق گام به گام میگذرانند. ریزه کاریهای هر دوره گفته نمیشود و هیچ تماس تلفنی روا و مجاز نیست. این نبود وابستگی، تمرکز و آسیبپذیری جمعی را ایجاد میکند، زیرا هر چیزی که در جزیره میافتد، در جزیره باقی میماند (هنرمندها حتا میتوانند کارهای خود را در پایان هفته بسوزانند). کارکنان میگویند هدف این است که هنرمندها را به یافتن هدف خود سوق دهند و انجام این وظیفه در اجرای مو به موی یک برنامه دقیق بهدست میآید. گومیلا از تمایزی میگوید: اینکه قرنطینه را نباید خلوتگاه دانست، بلکه آن را یک برنامه آموزشی دید، برنامهای که از شرکتکنندگان میخواهد فراتر از محدودیتهای هر روز خود کار کنند. گومیلا ادامه میدهد: تضاد، همانگونه که ریسک مهم است، کلیدی است. اگرچه ساختار برنامه ثابت میماند، اما کمتر از نیمی از فعالیتها و روشها تکرار میشوند. من فهمیده ان هرچه ریسکپذیرتر باشند، بهتر کار میکنند. این انگیزهی خوبی برای تغییر چیزها در هر دوره است.» آزمایشگاهها از هنر، آموزش، روانشناسی و استراتژی الهام میگیرند. من باور دارم تکنیک بسیار مهم است، اما ما باید چیزی بسازیم که آن را کامل تر کند. قرنطینه برشیوه ی اندیشیدن و ایده تمرکز دارد. در بیانیهای در وبسایت آن آمده است: «ما از شما میخواهیم تا با ترسهایتان روبهرو شوید، آنچه را که دست و پای شما را میبندد فراموش کنید و آتش آفرینش درون خود را، دوباره کشف کنید.»اگرچه این برنامه بیشتر به هنر تجسمی میپردازد، اما کسانی را نیز نام نویسی میکند که ممکن است در آغاز خود را هنرمند ندانند. وکیل ها، روانپزشکها و شاید مربی سگهای نجات در کنار طراح، مدیرهای هنری و هنرمندهای مفهومی کار از این دستند.

راوی تندیسهای داستان پایان جهان
نوشته کیت موث
برگردان مهتاب خطیر
برگرفته از www.thisiscolossal.com
در جریان کارهای تپنده و همزمان تأثیرگذار استفانی کیلگاست، آیندهای شگفت آور و خیالی بدون انسان، روابطی نادر رقم میخورد. این هنرمند میگوید: «در کارهای هنری من، انسان ناپیداست و تنها میراث او از اشیا، ساختمانها و زبالههاست که به جا مانده» او ادامه میدهد: گیاهان و جانوران تسخیر میشوند. گونههای جانوری، قارچها، گلسنگها، گیاهان و مرجانها در هر گوشه و کناری جاگیر میشوند و بدینگونه زیستگاههای تازهای ایجاد میکنند. این همزیستی بین چیزها و محیط سبزشونده، نشان دهنده توازن و احترامی است که آدمی از دست داده است و من به گونهای نمادین در کارهایم با بیان امید، شادی و زیبایی طبیعت در انفجاری از رنگ، آن را بازآفرینی میکنم. تندیسهای شاد، زنده و پسا آخرزمانی کیلگاست چیزهایی هستند که کنار جادهها دور انداخته میشوند، مانند قوطیهای فلزی یا بطریهای شیشهای. زیستگاههای وهمآلودش پر از ابزارهای از مد افتادهای مانند نوارهای ویدئویی، سی دی پلیرها یا ساعتهای زنگداری دیده میشوند، که به لطف تلفنهای هوشمند یا سرویسهای پخش آنلاین، مردم به ندرت به آنها نیاز پیدا میکنند. این هنرمند همچنین به تازگی از چاپ کتاب دیگری با نام «آرمانشهر» خبر داده است که شرح رویدادهای ده سال پایان کارش را روایت میکند. این کتاب گردآوریای از اثرهای یک دهه اوست از تندیس ها، نقاشیها و برگهای دفتر طراحی او را به همراه مقالهها و فهرست کاملی از آثارش.