پیوند میان ژست‌های فیگوراتیو و اشیا
نوشته ی کیت موث
برگردان مهتاب خطیر
برگرفته از www.thisiscolossal.com
لئونور چَستَگنر با بهره بردن از رنگ‌های طبیعی گوناگون خاک رس، بازنمایی‌های زیبا و شکننده ای از فرم انسان پدید می آورد. او ریزه کاری های چین و چروک‌های بند انگشتان، چین‌های شلوار جین و لایه‌های پیچیده تی‌شرتی تا شده را پیش رو می گذارد. چَستَگنر می‌گوید: «من خاک رس را دفتر خاطرات می دانم: دفتری برای ثبت حس های زندگی روزمره و چیزهایی که مرا دوره کرده‌اند. من به آنچه در تنهایی روبه رو می شوم کشش نشان می‌دهم: آپارتمانم، پیراهن هایم، تکانه های کوچک بدنم.» پیشینه‌ی چَستَگنر در تاریخ هنر نیز بر آثارش تاثیر می‌گذارد، به‌ویژه از دریچه‌ی باستان‌شناسی و خاستگاه‌ها یا کاربردهای مرموز تندیس های کوچک یا اشیای شخصی. او به‌ویژه به طلسم‌ها و ابزارهایی که کنار مرده برای همراهی روح در زندگی پس از مرگ خاک می‌شدند، گرایش شدیدی دارد - آیینی که در فرهنگ‌های باستانی بی‌شماری در سراسر جهان دیده می‌شود. خاک رس خود یک ماده‌ی جاودانه و با سرشتی انعطاف‌پذیر است و هنرمند آگاهانه همیشه سپاسگزار آن است؛ آنهم از آن رو که می تواند با طیف گسترده ای از تکنیک‌هایی که می داند با آن کار کند. از آنجا که این ماده نرم است و بی درنگ به لمس واکنش نشان می‌دهد، نماد آزادی و گشودگی ست. او می‌گوید: «من دلبسته ی سادگی (خاک رس) شده ام. ماده ای طبیعی که از روزگار تمدن‌های نخستین انسان‌ها آنها را بکار می برده اند. این ماده دارای کیفیتی جهانی است.» به تازگی، چَستَگنِر روی مجموعه‌ای از محیط‌های خانگی ای مانند اتاق خواب‌های کوچک و اتاق‌های نشیمن، کار کرده است. این آثار فراتر از اشیا یا نمای تمثیلی، به فضاهایی می‌پردازند که بدن را در بر می‌گیرند و حس نوستالژی را برمی‌انگیزاند.
سبک زندگی پساآخرزمانی سایمون لاوو
نوشته ی کیت موث
برگردان مهتاب خطیر
برگرفته از www.thisiscolossal.com
همیشه چیزی شگفت آور در دل مینیاتورهای بازیگوشانه سیمون لاوو خودنمایی می کند. چه یک خانه ویران و رها شده که بسیار باورنکردنی بلند ساخته شده باشد و چه همزمان وارونه ولی رو به بالا باشد. ما به جهانی شگفت انگیز، گیرا و لبریز از گستره ی پهناوری از خانه‌ها و پاتوق‌های رندر شده کشیده می‌شویم. لاوو به خاطر تندیس های مینیاتوری دقیقش که یادآور محیط‌های پسا آخرزمانی هستند، شناخته می‌شود. از خانه‌های چوبی شناور در هوا گرفته تا ترکیب‌های بازیگوشانه اشیای یافت‌شده مانند لاستیک و پنجره‌های قدیمی. این تابلوهای کوچک در اندازه های ۱ / ۲۴ یا ۱ / ۳۵ ساخته می‌شوند، بدون نمایش هیچ انسانی در آنها. با این همه هنوز زندگی در آن حس می شود، گویی آدم ها تازه از آنجا دور شده‌اند. برخی از تندیسهای لاوو چندین سطح دارند، برخی دیگر بر پیوند خاصی بین چند عنصر اشاره می کنند. برای نمونه در یکی از اثرها یک چتر ساحلی که شخصی مدتی نه چندان دور در کنار ماشینی که سال‌هاست رها شده، برپا کرده و ریشه‌هایی که از کاپوت خودرو آن بیرون زده‌اند، تمرکز دارد. این صحنه‌ها چه روی دیوار کوبیده شوند و چه روی یک تیرک نصب، آنگاه که از زاویه های گوناگون دیده شوند، ریزه کاری تازه ای را آشکار می‌کنند. لاوو در این سالها بسیار پرکار بوده است، گالری دکورد به تازگی ۱۰ اثر را در یک نمایشگاه هنری در استراسبورگ فرانسه به نمایش گذاشته و این هنرمند آثاری را در نمایشگاه لوکاس نادل در گالری‌های تاگلیاتلا در پاریس دارد که از ۲۲ نوامبر بازگشایی می‌شود و تا ۲۰ دسامبر ادامه خواهد داشت. در میان پروژه‌های دیگر، گالری دکورد آثار لاوو را در نمایشگاه گروهی دسامبر خود نیز به نمایش خواهد گذاشت.
