نوشته کیت موث

برگردان مهتاب خطیر

همیشه چیزی شگفت آور در دل مینیاتورهای بازیگوشانه سیمون لاوو خودنمایی می‌کند. چه یک خانه ویران و رها شده که بسیار باورنکردنی بلند ساخته شده باشد و چه همزمان وارونه ولی رو به بالا باشد. ما به جهانی شگفت‌انگیز، گیرا و لبریز از گستره ی پهناوری از خانه‌ها و پاتوق‌های رندر شده کشیده می‌شویم. لاوو به خاطر تندیس‌های مینیاتوری دقیقش که یادآور محیط‌های پسا آخرزمانی هستند، شناخته می‌شود. از خانه‌های چوبی شناور در هوا گرفته تا ترکیب‌های بازیگوشانه اشیای یافت‌شده مانند لاستیک و پنجره‌های قدیمی. این تابلوهای کوچک در اندازه‌های ۱ / ۲۴ یا ۱ / ۳۵ ساخته می‌شوند، بدون نمایش هیچ انسانی در آنها. با این همه هنوز زندگی در آن حس می‌شود، گویی آدم‌ها تازه از آنجا دور شده‌اند. برخی از تندیسهای لاوو چندین سطح دارند، برخی دیگر بر پیوند خاصی بین چند عنصر اشاره می‌کنند. برای نمونه در یکی از اثرها یک چتر ساحلی که شخصی مدتی نه چندان دور در کنار ماشینی که سال‌هاست رها شده، برپا کرده و ریشه‌هایی که از کاپوت خودرو آن بیرون زده‌اند، تمرکز دارد. این صحنه‌ها چه روی دیوار کوبیده شوند و چه روی یک تیرک نصب، آنگاه که از زاویه‌های گوناگون دیده شوند، ریزه کاری تازه‌ای را آشکار می‌کنند. لاوو در این سال‌ها بسیار پرکار بوده است، گالری دکورد به تازگی ۱۰ اثر را در یک نمایشگاه هنری در استراسبورگ فرانسه به نمایش گذاشته و این هنرمند آثاری را در نمایشگاه لوکاس نادل در گالری‌های تاگلیاتلا در پاریس دارد که از ۲۲ نوامبر بازگشایی می‌شود و تا ۲۰ دسامبر ادامه خواهد داشت. در میان پروژه‌های دیگر، گالری دکورد آثار لاوو را در نمایشگاه گروهی دسامبر خود نیز به نمایش خواهد گذاشت.