-

مدیریت در اتاق انتظار زندگی

به نام او که هرچه بخواهد همان می شود

ناصربزرگمهر

بزرگمهر

بعضی یادداشت ها در دنیای مجازی اگر بی نظیر نباشد، کم نظیر و بسیار خواندنی است، اما یک نکته عجیب در انتشار آنها وجود دارد و آن بی نام و نشان بودن نویسنده است، که نشانه نوعی خودسانسوری است.

بدون شک نویسندگان بسیاری از یادداشت های سیاسی یا اخلاقی، ممکن است احساس کنند که ازخط قرمز حکومتی عبور کرده اند و لذا از گذاشتن نام خود خودداری می کنند، اما متاسفانه بدلیل عدم آشنایی با این خط و خطوط قرمز، بسیاری وقت ها، حتی یک یادداشت غیر سیاسی هم در این حوزه قرار می گیرد. پیشنهاد می کنم که همه نویسندگانی که از انتشار نام واقعی خود به هردلیلی در هراس هستند، از نام مستعار استفاده کنند که حقوق منتسبه نوشته و اثر آن ها در طول زمان از بین نرود.

یکی از یادداشت هایی که این روزها در دنیای مجازی می چرخد ، قصه آخرین شهروندِ کشوری است که دیگر وجود نداشت!

این قصه، حکایت فضانوردی است که در ایستگاه فضایی «میر» و در زمستان ۱۹۹۱در یک ماموریت حضور داشته اند که دچار یک اتفاق نادر می شوند.

«سرگئی کریکالف» چمدانش را بسته بود تابعد از ۵ ماه مأموریت فضایی، به زمین برگردد و دخترِ یک‌ساله‌اش را در آغوش بگیرد، اما ناگهان پیامِ رادیوییِ عجیبی از مسکو رسید:

«سرگئی... ما نمی‌توانیم تو را برگردانیم. کشوری که تو را به فضا فرستاد،دیگر وجود ندارد!»

تصور کنید بیرون از سیاره زمین در حال بازگشت به خانه این خبر را دریافت کنید! طنز تلخی‌ست، نه؟!

در همان چند ماه، اتحاد جماهیر شوروی روی زمین فروپاشیده بود و به چند کشور تقسیم شده بود، اقتصاد نابود شده و پایگاهِ فرود، حالا در کشورِ جدیدی (قزاقستان) بود که برای اجازه فرود، پولِ کلانی می‌خواست!

و قسمت مسخره داستان این بود که روسیه جدید پولی نداشت! رادیو قطع شد و سرگئی در تاریکیِ بی‌انتهایِ فضا، واردِ کشنده‌ترین شکنجه‌یِ روانیِ جهان یعنی «بلاتکلیفیِ مطلق» شد.

آدم‌ها می‌توانند اخبارِ بد را تحمل کنند، اما انتظار و بلاتکلیفی، روان را متلاشی می‌کند. به او می‌گفتند: «شاید ماهِ بعد، معلوم نیست، فقط صبر کن.»

سرگئی می‌دانست که اگر غصه بخورد و چشم‌انتظارِ اخبارِ زمین بماند، در آن لوله‌یِ فلزی دیوانه خواهد شد. پس کاری کرد که تنها راهِ زنده ماندن در بلاتکلیفی است: او «روتین‌هایِ کوچک» را جایگزینِ امیدهایِ واهی کرد.

او هر روز سرِ ساعت بیدار می‌شد، دو ساعت روی تردمیل می‌دوید تا عضلاتش تحلیل نرود، فیلترهایِ اکسیژن را تمیز می‌کرد و با تجهیزاتِ خراب ور می‌رفت. او ایستگاه را زنده نگه داشت. سرگئی به جایِ نگاه کردن به سیاهیِ ترسناکِ فضا، فقط حواسش به سفت کردنِ پیچ و مهره‌هایِ جلویِ دستش بود.

سرانجام، بعداز ۳۱۱ روز بلاتکلیفی، یک سفینه‌ با پرداختِ هزینه‌ها او را برگرداند.

سرگئی در بزرگ‌ترین بلاتکلیفیِ تاریخ زنده ماند، چون اجازه نداد تعلیقِ بیرون، روانِ درونش را متوقف کند.

و این قصه کوتاه یی است برای باز سازی روان تو و من و همه کسانی که این یادداشت را می‌خوانند. من که از این حکایت لذت بردم.

این روزها در ایران، خیلی از ما دقیقاً شبیهِ سرگئی شده‌ایم؛ معلق در یک فضایِ تاریک،و واقعا فرقی نمی‌کند که درفضا باشیم یا روی زمین، زیرا وقتی در خانه باشیم و هرلحظه نگران ویران شدن خانه، مثل این که در فضا معلق مانده ایم.

ما این روزها بیشتر از هر کسی شبیه سرگئی هستیم، اما در خانه‌ رها شده ایم.

اقتصاد بی‌ثبات است، سایه جنگ بر سر ما قرار گرفته و قیمت‌ها هر روز تغییر می‌کنند، آینده‌یِ شغلی‌مان روی هواست و مدام منتظریم ببینیم «بالاخره چه می‌شود؟.»

این بلاتکلیفیِ کشنده باعث شده خیلی‌هایمان در «اتاقِ انتظارِ زندگی» بپوسیم؛ پروژه‌ها را نصفه رها کرده‌ایم، یادگیری را متوقف کرده‌ایم و فقط در شبکه‌های اجتماعی اخبار را می‌بلعیم تا شاید روزنه‌ای پیدا شود.

اما رفیقِ جان

وقتی همه‌چیز در تعلیق است، تو معلق نمان!

تو نمی‌توانی قیمتِ دلارِ یا سکه را فردا صبح کنترل کنی.

تو نمی توانی اخبارِ خاورمیانه را تغییر دهی.

تو نمی توانی بر سیاست جهانی تاثیر بگذاری.

تو نمی توانی مدیریت های کوتوله را حذف کنی.

تو نمی توانی وضع ارز و دلار و سکه و بانک مرکزی را سامان ببخشی.

تو نمی توانی جلو قاچاق سوخت و نادانی سیاستگزارن انرژی را بگیری.

تو نمی توانی جلو دزدی تولیدکننده شیر وماست وپنیر ونان وبرنج و روغن و همه چیز را بگیری.

تو نمی توانی کاری برای گرانفروشی بقال و چغال انجام دهی.

تو نمی توانی نقش خاصی در مسایل روزمره زندگی خودت و جامعه پیرامونت، از ترافیک، بیرحمی، قتل، توهین، خلاف، محله، شهر و خیلی چیزها بازی کنی.

تو نمی توانی جهان را تغییر دهی، اما می توانی خودت را تغییر دهی.

و شاید کوچکترین تغییر در دراز مدت بر جهان تاثیر خود را خواهد گذاشت، حتی اگر ما نباشیم.

در این شرایط تو می‌توانی مهارتت را ارتقا دهی، تا جهان خودت قابل تحمل تر شود.

 تو نمی‌توانی زمانِ رسیدنِ «سفینه‌یِ نجات» را تعیین کنی، اما می‌توانی فیلترِ روانت را تمیز نگه داری، و نگذاری، بیهوده در فضای سیاست و دزدی و بی اخلاقی سرگردان بمانی.

تو نمی‌توانی جلویِ طوفانِ تورم را در این سرزمین عجایب بگیری یا تیترهایِ تاریکِ اخبار را عوض کنی، اما می توانی برای خودت یک سپر بسازی و در جای امن تری قرار گیری تا این طوفان هم بگذرد.

تو نمی توانی از نابودی جنگل ها جلوگیری کنی،اما هنوز دستانِ گرمی داری که می‌توانی با آن‌ها گلدانِ های تشنه‌ اتاقت را آب بدهی.

تو نمی توانی همه را نجات دهی، اما می توانی دستِ عزیزت را بگیری و به او آرامش بدهی.

اگر در سرمایِ این بلاتکلیفیِ کشنده مچاله شده‌ای، از تو می‌خواهیم زل زدن به این سیاهیِ بی‌رحم را رها کنی و پیچ و مهره‌هایِ کوچکِ زندگیِ خودت را سفت کنی، و نگذاری سرمایِ بیرون، چراغِ ایستگاهِ روانت را خاموش کند.

تو بزرگ هستی و فقط با لجاجتی باشکوه ادامه بده و نگذار روزهای سخت، بر روان تو تاثیر بگذارد.

در این روزها،امرار معاش، حتی برای کسانی که ظاهر توانمندی دارند، سخت است، تلاش مضاعف می طلبد.

اکثریت مطلق جامعه که نود درصد یک جامعه را تشکیل می دهند، دچار تغییر طبقاتی شده اند و چند پله سقوط کرده اند.

اما این بلاتکلیفی ابدی نیست، بالاخره این سفینه‌یِ سرگردان هم به زمین می‌نشیند و جاذبه‌یِ زندگی، با عشق تو را در آغوش می‌کِشد و در گوشت زمزمه می‌کند:

"دیدی تمام شد؟

و کسانی خواهند گفت، چقدر دلمان برایت تنگ شده بود؛ به خانه خوش آمدی.

دیدگاهتان را بنویسید

بخش‌های ستاره دار الزامی است
*
*

آخرین اخبار

پربازدیدترین