سیاره سالمندان شاغل
در مترو خانم سالخوردهای را میبینم که براساس گفته خودش و کارتهای شناسایی که به گردنش آویخته تحت پوشش بهزیستی است. میگوید خودش، فرزند ناتوان و نوهاش از راه دستفروشی او ارتزاق اندکی دارند. در محیط کارتان چند فرد سالخورده شاغل میشناسید؟ بیایید از لحظهای که از منزل خارج میشوید آغاز کنیم؛ از آن لحظه تا زمانی که وارد محل کار خود شوید چند زن و مرد سالخورده را میبینید که هر کدام مشغول کاری، هرچند کاذب هستند؟ مرد سالخوردهای که با چشمان کمسو شما را از منزل تا مسیری میرساند و اسکناسی کف دستش میگذارید و خانم سالخورده دستفروش مترو که پیشتر برایتان مثال زدم تنها مشتی از خرواری هستند که ما امروز در این شماره صمت از آنها برای شما گفتهایم. حکایت برخی از صفحات این شماره روایتی است از بازنشستگان شاغل؛ واقعیتی که مثل بسیاری از مسائل اجتماعی دیگر وجود دارد و ما هر روز از کنارشان عبور میکنیم. جامعه موردنظر ما در این نوشتار مختصر تمام بازنشستگان دولتی نیست. آنهایی که هر ماه عایدی متوسطی از تامین اجتماعی به حساب بانکی جمعوجورشان جاری میشود هماکنون بخشی از جامعه خوششانس این روزهای اقتصادی کشور هستند. منظور ما بخشی از جامعه سالخوردهای است که زمان بازنشستگی و بهاصطلاح فراغت و استراحتشان از راه رسیده اما معیشت مجال استراحت برایشان نگذاشته است. بیایید کمی و فقط برای چند ثانیه، موجود انسانیای را فرض کنیم که نه برای سرگرمی ایام سالخوردگی، بلکه برای نان روزانهاش ناگزیر است تا ثانیههای آخر زندگی و عمرش کار کند.
جهان فقر جهان ناعادلانهای است و او که فقر را زندگی میکند، نه از سیاره دیگر بلکه از سیاره من و شماست. موجودی که شاید برای برخی روزنامهنگاران، مددکاران و جامعهشناسان یک مورد مطالعاتی یا یک تیتر جذاب باشد، اما برای خودش انسانی است که جهان با تمام محتویاتش به او پشت کرده و بیتوجه به او راه خودش را میرود.