اغلب مردم نه پول سفر دارند، نه سوختی برای ذخیره کردن؛ مسئولان از مردم توقعی فراتر از توانشان نداشته باشند!
دکتر نبی‌اله محمدی، نماینده مردم زنجان و طارم، با انتقاد از توصیه مسئولان به ذخیره سهمیه سوخت برای سفر گفت: «اغلب مردم نه پول سفر دارند و نه سوختی برای ذخیره کردن؛ مسئولان نباید از مردم توقعی فراتر از توانشان داشته باشند.» او با اشاره به فشار معیشتی بر کارگران و کارمندان، خواستار پیشگامی مسئولان در صرفه‌جویی و اصلاح الگوی مصرف شد.
اینکه به مردم توصیه می‌شود سهمیه سوخت خود را برای سفر ذخیره کنند، بیش از آنکه راهکار باشد، نشان‌دهنده فاصله عمیق برخی مسئولان با واقعیت‌های زندگی مردم است. آقایان! کارگر و کارمند، نظامی و فرهنگی، بازنشسته، کسبه و اغلب اقشار دیگر امروز با حقوق یا درآمدی که دارند، به‌زحمت می‌تواند هزینه‌های زندگی را حداکثر تا نیمه ماه تأمین کند. بسیاری از خانواده‌ها آن‌قدر درگیر تأمین پول اجاره‌خانه، خوراک و هزینه‌های روزمره هستند که اساساً فرصتی برای فکر کردن به سفر ندارند و اعتباری برای سفر در بودجه خانواده نمی ماند. با این مدلی که دنبال می کنید سهمیه بنزین مردم، کفاف رفت‌وآمد روزانه و رساندن فرزندانشان به مدرسه را هم نمی‌دهد؛ حالا از کدام سفر و کدام ذخیره سوخت صحبت می‌کنید؟ آیا قصد دارید در آینده بنزین گران ارائه دهید آنگاه زندگی فقط برای ثروت مندان ممکن خواهد بود.
سؤال اساسی اینجاست: مردم غناعت و صرفه جویی را می پذیرند اما چرا محدودیت‌ها همیشه سهم مردم است؟ چرا مسئولان برای سفرهای خود از خودروهای لوکس مانند لکسوس و لندکروزر و هواپیما های اختصاصی حتی برای مقاصد نزدیک و عادی استفاده میکنند، اما وقتی نوبت به مردم می‌رسد، توصیه به محدودیت مصرف مطرح می‌شود؟ مردم با خودروهای داخلی کم کیفیت، با هزینه‌های سنگین تعمیر و نگهداری و کیفیت و ایمنی مورد انتقاد این خودروها، باید با محدودیت‌های سوختی هم کنار بیایند، اما برخی مسئولان از تمام محدودیت‌ها مستثنی هستند؟
رطب‌خورده منع رطب کی کند؟
اگر صرفه‌جویی ضرورت دارد، باید از خود دولت آغاز شود. نمی‌توان برای مردم نسخه ریاضت اقتصادی پیچید، اما در برخی سازمانها با اموال مازاد دولتی و ضعف در مولد سازی وجود داشته باشد و در برخی سازمانها استفاده روزمره از خودروهای لوکس و هواپیماهای اختصاصی حتی برای مسیر های کوتاه انجام گیرد، یا سفر های خارجی بی ربط غیر موثر پر هزینه که خودم از همراهی با دو مورد آن امتناع کردم وجود داشته باشد، لاکچری بازی سازمانی برخی مسئولین ارشد کشوری و استانی از جیب مردم و بیت المال در حالی انجام می گیرد که بیشتر مردم درگیر مشکلات اقتصادی و معیشتی هستند. در حالی مردم را به محدودیت دعوت می کنید. چرا جلوی قراردادهای واگذار شده به عده ای با ترک تشریفات در گذشته را نمی گیرید و یا نمی توانید بگیرید . در حالی که مردم را به محدودیت دعوت می کنید یا کالا برگ متعهد شده را حذف می کنید. فرزندان معدود مسئولانی با نام نشان پدرانشان در برخی سازمانهای متعلق به دولت یا دولتی وارد شدند و نظم نظام اداری را به هم زده اند چرا این نوع مزیت ها برای همه شهروندان وجود ندارد. در برخی موارد در واردات دارو و بازار آن و سایر اقلام اساسی چه خبر است؟ در برخی موضوعات نفت چه کسانی حضور دارند با چه درجه شفافیتی؟ همین خود کسی که مردم را به ذخیره سوخت دعوت می کند با طی چه مراحلی در نظام شایستگی اداری به آن مقام رسیده است؟ باید با معدود مسئولانی که به اعتبار نظام، دولت و دیگر مسئولان پاکدست صدمه می زند برخورد شود.
مردم انتظار امتیاز ویژه ندارند حتی اصلاح الگوی مصرف یا غناعت در شرایط جنگی را می پذیرند اما تفاوت ها را نمی پذیرند، انتظار دارند همان‌طور که از آنها انتظار همراهی و صرفه‌جویی می‌رود، برخی مسئولان نیز در عمل پیشگام باشند و فشار تصمیمات اقتصادی و محدودیت‌ها را فقط بر دوش مردم نگذارند.
راههای قناعت و صرفه جویی عقلایی را تجویز کنید مصرف معقول را
مردم شرایط جنگی و محاصره را درک میکنند اما انگار برخی مسئولین هیچ درکی از شرایط موجود ندارند.
