به گزارش صمت آریان فولاد، یکی از بزرگ‌ترین فولادسازان خصوصی ایران و خاورمیانه، پس از پنج ماه قطع کامل برق و توقف ۱۰۰ درصدی تولید، در آستانه تعطیلی کامل قرار گرفته است. مجموعه‌ای که قرار بود در آستانه ۲۵ سالگی همچنان یکی از قطب‌های تولید فولاد کشور باشد، امروز با خطر تعطیلی و بیکاری هزار نیروی بومی روبه‌روست.

این شرکت با ظرفیت اسمی سالانه ۲ میلیون تن انواع مقاطع فولادی و ۶۰۰ هزار تن شمش، در زمینی به مساحت ۸۰ هکتار فعالیت می‌کند و حدود ۱۰۰۰ نیروی بومی در آن مشغول به کار هستند. اما از ابتدای فروردین تا شهریور ۱۴۰۵، این کارخانه به‌طور کامل از مدار تولید خارج شده است.

مهندس بهمن قاسمی، مدیرعامل آریان فولاد، می‌گوید: دیماند برق کارخانه ۱۲۴ مگاوات است، اما در تابستان امسال تنها مجوز ۱.۲ مگاوات داده شده؛ در حد تأمین روشنایی محوطه.

او هشدار می‌دهد: تولید با وعده نمی‌چرخد، با برق می‌چرخد.

به گفته مدیرعامل، با اینکه سهمیه برق مصرفی کارخانه ۱۲۴ مگاوات است، اداره برق کل پول ۱۲۴ مگاوات را مطالبه کرده و هر روز تأخیر در پرداخت صورت‌حساب با بهره ۲.۵ درصدی دریافت می‌شود. حتی خرید برق از بورس انرژی نیز راه‌حل عملی نیست، چون به گفته او بخش خصوصی نمی‌تواند از برق خریداری‌شده استفاده کند. سرمایه‌گذاری در ساخت نیروگاه نیز بی‌فایده است، چرا که برق تولیدی در اختیار وزارت نیرو قرار می‌گیرد.

پیامدهای این وضعیت فقط توقف تولید نیست. حقوق پرسنل معوق مانده، ۷۰ درصد نیروی انسانی از دست رفته و فروش ۵۰ درصد کاهش یافته است. صادرات این شرکت نیز هشت سال است که متوقف شده و به گفته قاسمی، «شمش صادراتی در ایران ۴۲۰ دلار است، در حالی که قیمت میلگرد تولید شده از همان شمش ۳۳۰ دلار است.

آریان فولاد اکنون با پنج ماه توقف کامل تولید، کاهش ۵۰ درصدی فروش، از دست رفتن ۷۰ درصد نیروی انسانی، معوق ماندن حقوق پرسنل، خسارت به تجهیزات و خط تولید و فشار قبوض میلیاردی برق، در وضعیتی قرار گرفته که تداوم آن می‌تواند به تعطیلی کامل کارخانه و بیکاری یک‌هزار نیروی بومی منجر شود.

هرچند بخشی از این وضعیت به مدیریت مجموعه نیز مربوط است، اما نجات این پتانسیل تولیدی و هزار شغل وابسته به تصمیم درست و فوری سیاست‌گذار است؛ تصمیماتی مانند تخصیص برق پایدار مطابق دیماند، اصلاح قبوض، فراهم کردن امکان استفاده واقعی از بورس انرژی، حمایت مالی از بخش خصوصی، رفع موانع صادرات و رفع تبعیض در تخصیص انرژی.

اگر این تصمیم‌ها به‌موقع گرفته نشود، آنچه از دست می‌رود فقط یک کارخانه نیست؛ هزار شغل، هزار خانواده و هزار امید است که در آستانه تعطیلی قرار می‌گیرد.