دکتر داوود حبیبی‌کیا با اشاره به ویژگی‌های عمقی دریای کاسپین می‌گوید کم‌عمق بودن این دریا مانعی مطلق برای تردد کشتی‌های بزرگ مانند VLCC نیست، زیرا بخش جنوبی کاسپین در محدوده سواحل ایران با میانگین عمق حدود ۳۰۰ متر و حداکثر بیش از هزار متر، ظرفیت استقرار این شناورها را دارد.

به گفته وی، محدودیت اصلی مربوط به بنادر کم‌عمق کشورهای شمالی کاسپین مانند روسیه، ترکمنستان و قزاقستان است که به دلیل آبخور محدود، امکان پهلوگیری نفتکش‌های بسیار بزرگ را ندارند.

حبیبی‌کیا برای رفع این چالش دو راهکار اصلی مطرح می‌کند: نخست، انتقال نفت و کالا از کشتی‌های کوچک‌تر کشورهای شمالی به نفتکش‌های بزرگ در بخش عمیق جنوبی کاسپین از طریق عملیات انتقال کشتی به کشتی (Ship-to-Ship Transfer) و دوم، احداث خطوط لوله از میادین نفت و گاز این کشورها به پایانه‌های ذخیره‌سازی در مجاورت آبراه ایران تا امکان بارگیری مستقیم کشتی‌های بزرگ فراهم شود.

به اعتقاد وی، این راهکارها می‌تواند محدودیت عمق بنادر شمالی کاسپین را برطرف کرده و زمینه استفاده از ظرفیت کشتی‌های اقیانوس‌پیما در آبراه ایران را فراهم کند.