دکتر داوود حبیبی‌کیا با اشاره به اینکه آبراه ایران از دو مسیر شرقی و غربی تشکیل شده و دریای کاسپین را به آب‌های جنوبی کشور متصل می‌کند، می‌گوید این مسیرها با موانع طبیعی و مصنوعی متعددی روبه‌رو هستند. عوارض طبیعی شامل کوه‌ها، رودخانه‌ها، مسیرهای مهاجرت جانوران و مناطق حساس زیست‌محیطی است و عوارض مصنوعی نیز شهرها، جاده‌ها، خطوط راه‌آهن، اراضی کشاورزی و تأسیسات زیرساختی را در بر می‌گیرد.

به گفته وی، نخستین راهکار در طراحی آبراه، تغییر مسیر و دور زدن مناطق حساس مانند شهرها، مناطق حفاظت‌شده، محدوده‌های تاریخی، نظامی و سیاسی است. در موارد محدود نیز از روش‌هایی مانند خاک‌برداری، اصلاح ارتفاع یا پر کردن فرورفتگی‌ها استفاده می‌شود.

برای عبور از تقاطع با زیرساخت‌های موجود و مسیرهای حیات‌وحش، ساخت پل، تونل و گذرگاه‌های ویژه پیش‌بینی شده است. همچنین برای عبور از موانع ارتفاعی بزرگ، گزینه‌هایی مانند تونل‌های عظیم، پل‌های آبی (Aqueduct Bridge)، سیستم قفل و دریچه مشابه کانال پاناما، آسانسورهای کشتی و آسانسورهای گردان در نظر گرفته شده است.

حبیبی‌کیا تأکید می‌کند برای هر نوع مانع، راهکاری متناسب با شرایط فنی، اقتصادی و زیست‌محیطی تعریف شده تا آبراه ایران با کمترین میزان مداخله و آسیب از مسیرهای مختلف عبور کند.