تجارت خارجی ایران در دوره پساجنگ با اختلال در زنجیره تأمین و افزایش ریسک‌های حمل‌ونقل مواجه شده است؛ وضعیتی که بسیاری از مسیرهای تجاری را کند یا پرهزینه کرده است.
ناامنی در مسیرهای دریایی و افزایش هزینه بیمه حمل‌ونقل، یکی از مهم‌ترین پیامدهای جنگ بر تجارت منطقه‌ای عنوان می‌شود؛ موضوعی که فشار مستقیم بر واردات و صادرات وارد کرده است.
در برخی گمرکات، کندی در ترخیص کالا و افزایش زمان تأمین مواد اولیه، روند تولید و تجارت را با تأخیرهای جدی مواجه کرده است.
نوسانات ارزی و محدودیت در نقل‌وانتقال پول، از دیگر چالش‌های اصلی تجارت پس از جنگ است؛ چالشی که پیش‌بینی‌پذیری را برای فعالان اقتصادی دشوار کرده است.
تأخیر در واردات مواد اولیه، در برخی صنایع باعث کاهش ظرفیت تولید و افزایش هزینه تمام‌شده کالاها شده است.
در مقابل، توسعه تجارت منطقه‌ای و تلاش برای گسترش همکاری با کشورهای همسایه، به‌عنوان یکی از مسیرهای جبرانی در دستور کار قرار گرفته است.
گسترش تجارت مرزی و تهاتر کالا، از جمله راهکارهایی است که برای کاهش اثر تحریم‌ها و اختلالات بانکی مورد توجه قرار گرفته است.
کارشناسان معتقدند عبور از شرایط فعلی نیازمند ثبات در سیاست‌های تجاری، کاهش ریسک‌های حمل‌ونقل، تسهیل مبادلات مالی و تقویت تجارت منطقه‌ای است؛ مسیری که می‌تواند تجار کشور را به ثبات نسبی بازگرداند