آبراه ایران؛ رویکردی نو در حفاظت از محیطزیست
ملاحظات زیستمحیطی یکی از مهمترین چالشهای طرحهای پیشین ایرانرود بود، اما طراحان آبراه ایران معتقدند در نسخه جدید، با اصلاح مسیر، جلوگیری از عبور از کلانشهرها، کاهش تداخل با جنگلهای هیرکانی و بهرهگیری از فناوریهای ضدنشت و گذرگاههای حیاتوحش، تلاش شده است اثرات منفی زیستمحیطی پروژه به حداقل برسد و ارزیابیهای محیطزیستی در تمام مراحل اجرا مورد توجه قرار گیرد.
دکتر داوود حبیبیکیا تأکید میکند که در طراحی جدید آبراه ایران، ملاحظات زیستمحیطی از ابتدا در اولویت قرار داشته و بسیاری از چالشهای مطرحشده در طرحهای قبلی ایرانرود مورد بازنگری قرار گرفتهاند.
به گفته وی، یکی از مهمترین تفاوتها، جلوگیری از شور شدن آبهای زیرزمینی است؛ به این منظور بستر و دیوارههای کانال با استفاده از بتنهای مقاوم، فناوریهای نانو و مصالح ضدنشت عایقبندی میشود تا از نفوذ آب شور به آبخوانها جلوگیری شود.
وی همچنین میگوید مسیرهای جدید به گونهای طراحی شدهاند که کمترین تداخل را با رشتهکوه البرز، جنگلهای هیرکانی، مناطق حساس زیستمحیطی و بافتهای شهری داشته باشند. برای کاهش آسیب به حیاتوحش نیز احداث گذرگاههای زیستی در نقاط لازم پیشبینی شده است تا مسیرهای مهاجرت جانوران حفظ شود.
حبیبیکیا از دیگر مزایای این طرح را امکان بهبود برخی شرایط اقلیمی، احیای پوشش گیاهی و بازسازی زیستبومهای آسیبدیده در صورت مدیریت علمی منابع آب عنوان میکند. همچنین در تمامی مراحل اجرای پروژه، انجام ارزیابیهای جامع زیستمحیطی و اخذ مجوزهای لازم پیشبینی شده است.
دکتر مهدیزاده نیز با اشاره به مشکلات مسیرهای قبلی، عبور نکردن آبراه از کلانشهرها و کاهش تداخل با مناطق کوهستانی را از دیگر ویژگیهای طراحی جدید میداند و معتقد است این رویکرد میتواند پیچیدگیهای اجرایی و پیامدهای زیستمحیطی پروژه را کاهش دهد.
