خانم شهین صادقی

عکس نخست: نشستن و پریدن، مستطیل و مثلث هایی دست ساخته بشر که با حذف هوشمندانه رنگ تنگنای زیست را بخوبی به تصویر کشیده، حضور پرنده ها و میله ها نشانه بسیار قابل توجه از حصر زیست می باشد حتی برای پرواز کنندگان با نگاهی به بالا که حکایت کهنه گاهی آسمان را ببین تا تازه شوی! را به خاطر می آورد.

 

خانم پرنیان ژیان

عکس دوم: سه و یک گاو!، سایه، بازتاب و خود حیوان، کادری فنی و دقیق برای انتقال مفهوم که عکس را از یک اتفاق تصویری مینیمال به بازه امر مفهومی  می کشاند، نبود رنگ های متفاوت و بستر و زمینه ساکت خوانشی عمیق را از ذهن مطالبه می کند.

عباس کلانتر

عکس سوم: تنها سوار صحرا، نگاه داشتن تعادل زمین و آسمان با نقطه ای متحرک، تعادل میان روشنی وتاریکی یا سپیدی و سیاهی، نمایش قدرت انسجام در نوار تیره پایین و حجم تلطیف شده در دو سوم بالا، شتر و سوارش از این صحنه خواهند گذشت اگر طی قرن ها نفر بعدی نیایید.

فرهاد بیشه سری

عکس چهارم: سه سه تا شش تا!، بهم ریزی عقلانیت سیستم متریک و اندازه گیری ذهن، یاد آور سه به سه قطار کودکانه، تراز بندی چشمی و نا ترازی ذهنی، نقش عمق و بعد، پرسپکتیو و گردش چشمی، نقش آسمان در خلق سکون و سکوت صحنه، سه همنشین با سه جهت نگاه و سکوت با گفتگوی که در آسمان تاب می خورد در بینهایت.

محمد کریمی

عکس پنجم: هفت منهای یک، معادله ای که یک را بیشتر از شش می داند، تنفس آزادی یا کنجکاوی، تنگنا برای حیوانی که دویدن و رها بودنش خاطره جمعی ماست، کادربندی مناسب و متناسب با ایده هنرمند که ناگاه به لحظه ای برهم می خورد و داستانی تازه سروده می شود.

محمد جواد رستمی

عکس ششم: زبان یا تصویر؟، نقش پر رنگ زبان و چالش خوانش که می تواند نشانه جالبی از بهره مندی از بکار گیری ظرفیت و همکناری این دو باشد که هست، انتظار و منظورها و برداشت ها از این منظره چند منظوره به چند وجه می توان خوانش و فهم کرد؟.

میترا پور مجیب

عکس هفتم: سایه نیستم پس هستم، پیشتازی طبیعت بر دست ساخته های بشری، یک قاب بندی مناسب ضد نور(سیلوئت) برای غلبه امری بر امر دیگر، فرم نیرومند در اندازه مناسب بیانیه اثر، جمع بندی و نقش تیریگی بر روشنایی حتی اگر پرنده لب بام باشی.

سخن پایانی

هفت نگاه کادر شده بر جهان جانوران دیگر شریکان ما بر این کره خاکی تا پذیرا باشیم سایر شرکا و همزیستان دیگرمان را بر چرخ گردون.