توافق، تعامل و حتی تساهل را بیشتر انسان‌های دنیا می‌پسندند و دوست دارند که به‌جای نزاع و تنش، وفاق را جایگزین کنند و جنگی رخ ندهد و درباره ایران هم، همین موارد صدق می‌کند و قرار نیست که جنگ، جایگزین صلح گردد و با مذاکره جنگ شود.

توافق‌های سیاسی نیز به اقتصاد مربوط هستند و توافقی که منافع و مطامع بشری را تامین نکند، دوام چندانی ندارد و حتی از صلح، فانتزی خواهد ساخت.

اما توافقی که پوستش در بازی اقتصاد و منفعت درگیر باشد، اقتضا می‌کند که بیشتر ماندگار شود و سود بیشتری برساند که ایالات هم سر همین موضوعات بود که متحد شدند.

که اقتصاد اصل تفاهم در توافقنامه‌های آدمی است و ملت‌ها هم بر سر منافع بوده که جنگیده‌ و همه جنگ‌ها برای دسترسی به خدمات و کالاهای بیشتر و بهتر رخ داده‌اند و هنوز هم با چنین گرایشاتی رخ می‌دهند.

ایران در طول تاریخ جنگ‌های بسیاری را تجربه کرده و جنگ‌زدگی نیز کشیده است و حالا ایران پس از جنگ، در جبهه‌های دیگری هم جنگیده و باز می‌جنگد و بایسته است که از انواع و اقسام جنگ‌های کلاسیک تا مدرن دوری کرده و برای دوری بیشتر از جنگ، این‌بار با خود اقتصاد معامله کند.

معامله‌ای که فرجامی بهتر از برجام داشته باشد و جام‌های شکسته را ترمیم کند، دولت و ملت را به شکوفایی اقتصادی، نزدیک‌تر کرده و رفاه بیافریند.

ایرانی که هنوز هم مزیت‌های بالایی دارد و ذخایر و منابع سرشارش می‌تواند جذابیت‌های بسیاری بسازد و غرب و شرق را به تکاپو وادارد تا بیایند و این‌بار نروند و با همان ابزارهای اقتصادی، مجبور شوند که بمانند.

غرب و شرقی که فعلا در دعواهای جهانی و جهانی‌سازی سیر می‌کنند و در تهدید تعرفه‌ها به تولید هزینه‌های بیشتر مشغول هستند و ایران می‌تواند این‌بار در شرایط بهتری قرار بگیرد و به زیرساخت‌های خود بیفزاید و به‌صورت واقعی و رسمی، وارد بازار و تجارت جهانی شود.

ایران در نفت و گاز مهم‌تر شده و امید که مهم بماند، صنعت و معدن به‌روز شده را لمس کرده و حضور جهانیان را در تمامی صنایع و معادن خود، بیشتر و بیشتر کند.

شاخص‌های خوب کشور بالا رفته و شاخص‌های بد را کاسته و پایین‌تر بیاورد و برند ملی را بازآفرینی کرده و در جای بهتری در عالم، نگهداری کند.

ایران توسعه بیشتری بخواهد و از «در حال توسعه بودن» عبور کند و به توسعه‌یافتگی واقعی و اجرایی، نزدیک‌تر و نزدیک‌تر شود و از تنش‌های جهان فعلی، کنار کشد.

تنش‌ها و جهانی که شاید بوی جنگ می‌دهند و تنها این بوی پول است که می‌تواند وقوع این جنگ‌ها را به‌تعویق بیندازد و سود را به انسانی برساند که تمایل ذاتی به ریختن خون ندارد و جنگیدن نیز بهانه‌ای برای کسب سودش بوده و منهای دفاع از مام میهن و دین و آیین، آرمانی در این جنگ‌ها دیده نشده  است.

و ایرانی که می‌خواهد وارد میدان جهانی شود و همانند روز اول خود، در ثانیه‌های واپسین هم شده، خوب کشتی بگیرد و از روی پل بودن نجات یابد و حتی شاید بشود و بتواند فن چند امتیازی و راهبردی زده و مدال رشد و پیشرفت اقتصادی را کسب کند.

باری باید با خود اقتصاد بست و قصد کرد که محکم‌تر از قبل به موافقت‌های دوجانبه و چندجانبه رسید و سیاست‌ها را هم با اقتصاد همراه کرد و به خدمت گرفت.

اقتصادی که می‌تواند بسیاری از گره‌های کور را باز کند و خوب است که ایران با اقتصاد و جریان‌های اقتصاد جهانی توافق کند و در مذاکره رشد و پیشرفت داشته باشد و باشد که تعاملی صورت گیرد و عملی انجام شود که صنعت و اقتصاد این دیار خسته اما امیدوار، روی خوش توسعه را ببینند.