زنی سرگردان بین ماهی‌هایش، تن و تنگ ماهی و جهان بر ساخته بین این دو، همکناری رنگ‌های گرم و سرد، نقش صورت و اشارت به سیرت، چشم و دهان که سخن‌ها دارند.

نگاه نافذ از میان رنگ‌ها و اشکال درهم و برهم، نقش و اهمیت رنگ سیاه در القای مفهوم، نمایش لایه‌گذاری رنگ‌ها از نمایش بافت بوم تا پوشش آن، درهم‌آمیزی فرم و معنا.

پرواز ذهن و فکر در بدن و فضا، بازتابی از آشفتگی برگرفته از جهان بیرون یا درون و پرتاب بسوی بیننده، نقش‌هایی اتفاقی (پرایدولیا)، زن و حضور رنگ‌های پرآشوب نشانه‌های تلاطمات درون و برون.

ورود فرم به ذهن، نقش طرح و تبدیل آرام آن به عین، ترکیب نخیل و انتزاع، نمایش احساس و حرکت در هارمونی فرم ها، حضور عمق و ژرفا در این گستره سرد.

دوتا چشم سیاه داری، عمق و ژرفا از طریق بهرمندی رنگ و تابش نور (بینی، ابرو، پیشانی سمت راست)، تعدد چهره‌ها در کنار چهره اصلی، اثری حس‌دار و احساس‌بــرانگیــز (اکسپــرسیـــون)، بهره‌مندی از رنگ خاکستری و متمایل به سیاه به‌عنوان زمینه.

سیطره رنگ آبی آسمان برای نشان دادن آرامش شخصیت، حرکت رنگ‌ها و همانندی‌شان با موج دریا و حرکت ابرها، تقسیم نیرو در تمامی فضا، آرامش در جلو و تنش‌ها در پشت سر، نقش‌هایی اتفاقی(پرایدولیا).

رویا، حرکت دایره وار همچون امواج دریا، اتصال زنی به دریا و دریا به تمامی صحنه، تقسیمات موضوع در تمامی صحنه، نقش رنگ‌های گرم و رنگ‌های تیره و سیاه در انتقال معنا و مفهوم. حرکتی به‌مثابه موج بزرگ کاناگاوا.

سخن پایانی

هفت پرده از نیمه بشر در برابرمان از هفت موج دریا که تلاطم امواجش تا ساحل آرامش مخاطب می‌رسد. باری هنرمند کشتی‌بان است ما هم سوارانیم که بی‌بیم به دریا تن زنانیم.