۳ تصور غلط در مورد روابط عمومی

گروه آینه:‌ «روابط عمومی» نامی است که اگرچه زیاد به گوشمان خورده است اما معدود کسانی هستند که شناخت درستی نسبت به آن داشته باشند.

این رشته که معادل انگلیسی آن public relations است نهادی مرسوم داخل هر ارگان که برخی فعالیت‌های آن شامل اجرای برنامه‌های پیش‌بینی‌شده و مشاوره مدیران سازمان‌هاست. این حوزه جای خود را آنچنان که باید و شاید در ایران باز نکرده است، معضلی که به گفته برخی شاید از نام آن ناشی می‌شود. در همین زمینه چهار نفر از کسانی که در این حوزه در سازمان‌های مختلف مشغول به فعالیت هستند از بارزترین و مهم‌ترین مشکل فعالیت روابط‌عمومی سخن گفته‌اند. در این میان، آنچه که بیشتر این افراد معیارهای مهمی برای اشغال این پست در نظر می‌گیرند نه صرفا تخصص و تحصیلات بلکه مهارت‌های دیگر مانند قدرت تعامل است.
ابراهیمی، مدیر ارتباط با رسانه روابط‌عمومی متروی تهران: به نظر من جایگاه روابط‌عمومی در ایران چه در ارگان‌های دولتی و چه خصوصی مشخص نشده و ارزش و بهای این کار خودش را نشان نداده است. به دلیل جایگاه نداشتن، بودجه‌ای به روابط عمومی اختصاص نمی‌دهند اما انتظار کار و فعالیت فرهنگی و رسانه‌ای دارند و انتقاد می‌کنند چرا فعالیت‌ها انجام نشد. می‌گویند دنیا، دنیای ارتباطات است، همچنین سیاست خصوصی‌سازی در پیش گرفته می‌شود اما برای اینها پول باید باشد. مهم‌ترین مشکلات این است که کار روابط‌عمومی را با دست خالی انجام می‌دهیم، هنگامی‌که کار به‌خوبی پیش می‌رود دیده نمی‌شود. هنگامی‌که کاری انجام نشود به چشم می‌آید. همیشه این انتظار وجود دارد که برنامه‌ها پوشش رسانه‌ای داده شوند و عکاس و فیلمبردار حضور داشته باشند اما بدون بودجه.
جواد علیزاده، کارشناس روابط عمومی معاونت خدمات شهری شهرداری تهران: بارزترین مشکل عدم تعامل صحیح با دست‌اندرکاران سازمان‌های مختلف است. روابط عمومی جدی گرفته نمی‌شود. می‌توان گفت بیشتر افراد تصور می‌کنند کسی که با چند خبرنگار تعامل دارد مدیر روابط‌عمومی خوبی است و همه از او راضی هستند. برای استخدام در پست روابط‌عمومی تحصیلات را در نظر نمی‌گیرند و هر کس را به دلیل اینکه ارتباط قوی دارد وارد این پست می‌کنند.
منیر نورمحمدیان، مدیر امور رسانه وزارت علوم: مسئول روابط عمومی هم از جانب ارگان مربوطه و هم از جانب خبرنگار مورد بازخواست قرار می‌گیرد و هر دو طرف از روابط عمومی انتظار دارند. برای استخدام به نظر من متخصص و رشته تحصیلی چندان اهمیتی ندارد و سابقه کار مهم است درحالی‌که من بسیاری از افراد با تحصیلات مرتبط را دیده‌ام که کارآیی لازم را ندارند.
سیدجمال هادیان، مدیرکل روابط‌عمومی شورای شهر: بارزترین مشکل شناخته نبودن نقش روابط‌عمومی در دستیابی به اهداف تعیین‌شده سازمان و مدیریت کلان است. شاید بخشی از این مشکل به نام روابط‌عمومی برگردد، پیشنهاد من این است که این نام عوض شود. معادل عمومی در انگلیسی public است اما گستره معنایی این کلمه با معادل فارسی آن متفاوت است. در فارسی به هر جایی که هرکس می‌تواند برود و بیاید عمومی می‌گویند، اما public به لحاظ ظرفیت و شخصیت نازل نیست بلکه نهاد پسندیده‌ای است. مدیران در رابطه با روابط‌عمومی نسبت به روحیه و دانش‌شان ۳ تصور دارند. یکی از این تصورات که مربوط به اغلب مدیران می‌شود این است که روابط‌عمومی اتاق خبر است، باید عکس و اخبار مدیر رسانه را منتشر کند تا او به شهرت برسد. تصور دوم که از جهل نسبت به این حوزه می‌آید این است که روابط عمومی اتاق تبلیغ به‌ویژه در موقعیت‌های مناسبتی است مانند مراسم ختم و جشن. تصور سوم که ویژه سازمان‌های تجاری و اقتصادی است این است که روابط‌عمومی تنها نقش تبلیغات بازرگانی را در راستای دستیابی به پول و فروش کالا و خدمات دارد. درواقع، هر کس از دید خود به روابط عمومی نگاه می‌کند که معضلی عجیب است. در روابط عمومی تخصص شرط لازم است اما کافی نیست بلکه یک سری ویژگی‌ها مانند قدرت تعامل و ایجاد ارتباط، ذهن خلاق، هوش سرشار و ابتکار اهمیت دارد؛ اما در ایران بالعکس است بیشتر کسانی که خلاقیت ندارند و نیروی مازاد در یک ارگان هستند به روابط عمومی فرستاده می‌شوند و این پست محل تجمع افراد ناکارآمد شده است.


چاپ