روضه‌های ناهید کیانی در مغولستان تموم شد

روزهای سختی برای دختران تکواندو ایران رقم خورده بود. چند روز گذشته، هیچ مدالی به دست نیامده بود. یلدا ولی‌نژاد زحمت کشید و برنز گرفت، اما طلا نیامد .

فشار روی ناهید کیانی حسابی سنگین بود. آخرین شانس تیم برای طلا. آخرین امید.

او اما در این مسابقات مثل همیشه نشان داد که چرا بهترین است. نه از روی ترحم، نه به خاطر شانس. با نمایشی تماشایی.

کیانی اول به مصاف آرانیا از هند رفت. راند اول را ۳ بر صفر برد. راند دوم را ۸ بر صفر. یعنی حریف فقط توانست نفس بکشد، نه بیشتر.

بعد نوبت فادیا خرفان از اردن رسید. راند اول را باخت. ۲ بر صفر. اما ناهید به هم نریخت. راند دوم را ۴ بر ۳ برد. راند سوم را ۲ بر صفر -1. برگشت. این یعنی اعصاب فولادی.

نیمه‌نهایی مقابل وی چون لین از چین تایپه ایستاد. دو راند برد. ۶ بر صفر و ۷ بر ۴. راهی فینال شد .

فینال بدون باخت ناهید کیانی

در فینال، حریف ازبک منتظر بود. کسی که هیچ وقت تا این مرحله نیامده بود، اما حالا مقابل ناهید ایستاده بود. شاید فکر می‌کرد رویای طلا نزدیک است.

کیانی اما اجازه نداد. دو راند. دو برد. ۲ بر صفر. تموم شد.

بعد از اعلام نتیجه، روی زمین دراز کشید. صورتش را گرفت. چند ثانیه هیچ حرکتی نکرد .

نه از خستگی. نه.

از اینکه بالاخره این طلا آمد. توی روزهایی که هیچکس برای تیم زنان مدال نمی‌گرفت، ناهید سکوت را شکست. هم برای خودش، هم برای تیم، هم برای دخترایی که بهش امید بسته بودند.

جاده المپیک هموارتر از قبل

قهرمانی آسیا فقط یک مدال نیست. این قهرمانی سهمیه بازی‌های آسیایی ناگویا را هم تضمین می‌کند . حالا ناهید با خیال راحت‌تری می‌تواند برای المپیک بعدی برنامه بریزد.

خیلی از منتقدها بعد از مدال نقره المپیک پاریس و هم‌وزنی با مبینا نعمت‌زاده، حسابی بهش گیر داده بودند. بعضی‌ها حتی گفتند دورانش تمام شده. اما این طلا ثابت کرد که نه، تازه اول ماجراست .

ناهید کیانی پیش از این مدال طلای جهان را هم دارد . حالا مدال طلای آسیا هم به کارنامه‌اش اضافه شد. خیلی از تکواندوکارها این دو تا عنوان را با هم ندارند.

با دست پر به خانه برمی‌گردند

تیم ایران در این مسابقات جمعاً ۷ مدال گرفت . پسرها هم عالی کار کردند. آرین سلیمی، ابوالفضل زندی، مهدی حاجی‌موسایی و امیرسینا بختیاری هم طلا گرفتند . یاسین ولی‌زاده هم نقره .

اما مدال ناهید، شیرینی خاصی داشت. شاید چون در آخرین روز، زیر سنگین‌ترین فشار به دست آمد.

وقتی همه ناامید شده بودند، کیانی روی شیاپ‌چانگ رفت و برگشت. نه با شعار، نه با حاشیه. فقط با مشت و پای فنی. همان چیزی که از یک قهرمان انتظار می‌رود.

و مغولستان را ترک کرد با پرچم ایران، مدال طلا و یک لبخند سرخ.