روزی برای شنیدن دردها

هربار که به این روز نزدیک می‌شویم به یاد روزی می‌افتم که برای نخستین بار تصمیم گرفتم تا پا به دنیای خبر بگذارم؛ روزی که بی‌خبر از مشکلات و رنج‌های دنیای خبر تصمیم گرفتم تا در نقش یک خبرنگار در جامعه ظاهر شوم و با قدرت جادویی کلمات حرف‌هایم را به گوش اهالی جامعه برسانم.
من ده‌ها خبرنگار را می‌شناسم مانند من که یک روز ناگهان متوجه شدند دنیای خبر را بیشتر از هر چیز دیگری در دنیا دوست دارند و با وجود آگاهی کامل از تمامی سختی‌های این راه، قدم به درون آن گذاشتند تا دنیا را از دریچه خبرهای داغ و گاه جنجالی نگاه کنند و بسیاری از آنان هم در این مسیر موفق شده‌اند اما چه کسی رنج‌های آنان را به تصویر می‌کشد؟ خبرنگاران افرادی هستند که هر روز در بین ما در کوچه و خیابان راه می‌روند و هر آنچه را می‌بینند در قالب کلمات به تصویر می‌کشند تا شاید روزی یکی از مسئولان صدای فریاد مظلومیت افراد را در لابه‌لای کلمات بشنود و راهگشای مشکلات فرد یا افرادی در جامعه شود. شاید بهترین نمونه برای وصف رسالت خبرنگار، محمود صارمی، خبرنگار ایرانی باشد که ۱۸ سال پیش در روز ۱۷ مرداد جان خود را بر سر آرمان‌هایش نهاد و در مزار شریف به شهادت رسید. هر سال در چنین روزی سیل تبریک به خبرنگاران آغاز می‌شود و افرادی که تمام سال خبری از حال خبرنگاران ندارند با تبریک و شادباش این روز را به این قشر تبریک می‌گویند. ای کاش به جای شادباش‌های یک روزه، روزی برای شنیدن مشکلات خبرنگاران وجود داشت.

سارا رشادی‌زاده/خبرنگار


چاپ