خسارت‌ها فقط مادی نبود

شور و شعف انقلابی به خودکفایی و خوداتکایی، باعث انگیزه بالای سازندگی برای عمران و آبادانی کشور پس از پیروزی انقلاب اسلامی شد.

تحصیلکرده‌ها، سرمایه‌گذاران و کارآفرینان بسیاری به سمت احداث کارگاه‌ها و کارخانه‌های تولیدی سوق پیدا کردند به‌طوری که عمده واحدهای صنعتی و معدنی و بنگاه‌های اقتصادی موجود، در دوران پس از انقلاب ایجاد شده‌اند. استان مازندران نیز از این قاعده مستثنا نبود.
 البته نباید به این حد بسنده کرد چراکه نوآوری‌ها و ابداعات و اکتشافات زیادی در بخش‌های مختلف صنایع و معادن در سال‌های اخیر اتفاق افتاد که عظیم و باورنکردنی است. به‌راستی که در بسیاری از زمینه‌ها به خوداتکایی دست یافتیم و با همراهی مراکز علمی و پژوهشی و دانشگاهی فارغ‌التحصیلان زیادی متناسب با نیاز صنعت و معدن تربیت شدند و چرخ‌های تولیدی را به خوبی به گردش درآوردند و این آهنگ متوازن رشد با سرعت در حال اوج گرفتن بود که یکباره با قفل شدن بانک‌ها برای ارائه تسهیلات به واحدهای تولیدی، شرایط رکود تورمی، اجرای ناقص طرح هدفمندسازی یارانه‌ها و به تبع آن افزایش شدید هزینه‌ها به ویژه قیمت سوخت و فرآورده‌های نفتی و از همه بدتر تحریم‌های شدید بین‌المللی، چنان ضربه‌ای بر پیکر تولید وارد کرد که حداقل بیش از نیمی از کارخانه‌ها در سطح کشور با تعطیلی و ورشکستگی مواجه شدند.
 در استان مازندران نیز شاهد تعطیلی واحدهای صنعتی بودیم. برخی از واحدها نیز با کمتر از ظرفیت تولیدی خود کار می‌کردند. حال آنکه تنوع تولیدات و محصولات صنعتی تاحدی ارتقاء و رشد داشت که درحال رقابت با بسیاری از کشورهای دنیا حتی کشورهای توسعه یافته بود، همچنین سرمایه‌گذاری صنعتی در خارج از کشور و صدور خدمات فنی و مهندسی درحال رونق گرفتن بود که عواقب اقدامات مذکور قافله تولید و صادرات را با ضربه سخت و سنگین روبه‌رو کرد. این درحالی است که از نخبگان و اقتصاددانان کشور استفاده نشد و تعطیلی برخی واحدهای تولیدی و صنعتی به قیمت از دست رفتن فرصت‌های شغلی بی‌شماری در کشور رخ داد.
اگر بخواهیم خسارت تعطیلی شرکت‌های تولیدی و صنعتی که با بی‌درایتی دولت قبل رخ داد را محاسبه کنیم، خواهیم دید که نه تنها از دیدگاه مالی بلکه از دیدگاه از دست رفتن اعتبار اقتصادی بسیاری از کارآفرینان و سرمایه‌گذاران و صاحبان صنایع نیز قابل بررسی است. خسارت‌هایی که بسیار دیر جبران می‌شود و یا اصلا جبران‌پذیر نیست.

علیرضا شعبان پور / دبیر اجرایی انجمن صنایع کانی غیرفلزی مازندران


چاپ